JEJ brzydsza siostra

Wypluwa codziennie z siebie setki robotników zmierzających do okolicznych fabryk, dziesiątki pracowników branży hotelarsko-gastronomicznej i tysiące przybyszów, którzy mają tylko jeden cel – jej piękną siostrę Wenecję.

Tańsza od niej, brzydsza, pozbawiona spektakularnych sukcesów czy obiektów godnych światowego podziwu, korzysta w milczeniu z bliskości tej, która przynosi jej bytowe błogosławieństwo. Nie wiem czy się skarży, nie wiem, czy ta przynależność napawa ją dumą, czy zniecierpliwieniem. Na pierwszy rzut oka zdaje się w ogóle nie dostrzegać siostrzanej obecności. Na drugi - już tak i to bardzo, gdyż wszystko, zdecydowanie wszystko, nosi ślad Wenecji. Turystyczne oferty, miejska komunikacja, reklama i kulinaria - to jedno wielkie tchnienie, owoc daru sąsiedztwa.

A przecież Mestre uchodzi za stare miasto. Według legendy założył je Mesthle, król Paflagoni, towarzysz wojownika Antenora, od którego oddzielił się, by osiąść właśnie tutaj, w pobliżu pięknej laguny. Według innej wersji miasto założyła rodzina wyzwolonych niewolników Tito Mestrio, której grobowiec, acz wyblakły i zniszczony, zachował się w centrum Wenecji.

Czy to jednak ważne?

Nikt nie pyta o historię, o przeszłość, o znaczenie miejsc, kościołów czy budynków. Wszyscy pobieżnie omiatają wzrokiem Mestre, szukają swoich hoteli, a mieszkańcy - odpoczynku po żmudnych godzinach pracy.

Niedzielny poranek jest cichy i spokojny, mewy tkwią na swoich od lat zarezerwowanych miejscach, staruszkowie, wspierając się na laskach, piją smoliste espresso, a włoskie babcie przyklękają w kościołach podczas mszy.

Od czasu do czasu turystyczne grupki zmierzają ku przystankom, skąd można wyruszyć w dowolny sposób do Wenecji, bo tutaj zdaje się być tylko cień jej wspaniałości.

Jak druga, ciemna strona księżyca - synonim szczęścia w nieszczęściu.

Zdjęcia (6)

Komentarze (8)