Piach i wąwóz

Do Blankensee zwyczajnie nas ciągnie. Nie tylko pierwszego i ósmego października, ale i dzisiaj kierujemy się w jego stronę. Dlaczego? Nie wiem. Może przyciąga nas jego wzorcowość, a może dobra energia pozostawiona przez Józefa Weissenberga? A może zwykła chęć spędzenia dnia poza miastem?

U stóp Glauer Berge rozbudowała się miejscowość Glau z Pokojowym Miastem Weissenberga. Piaszczyste wzniesienia porośnięte lasem składają się z częci wschodniej i zachodniej. Do najwyższych należą Kesselberg (91 m) i Kapellenberg (79 m). Wyruszamy szlakiem czerowono-białym, najpierw przechodząc na drugą stronę wzniesień. Widoki kojące, konie pasące się na łące, zieleń intensywna i brak orientacji w terenie. Szlak się gubi, idziemy więc na przełaj, pod górę, by dotrzeć na szczyt Kapellenberg, gdzie jeszcze sto pięćdziesiąt lat temu stała kaplica. Dziś nie ma po niej śladu. Jest piaszczyście, a z oddali dobiegają śpiewy grupy wędrowników.

Powyginane sosny, poskręcane finezyjnie korzenie i zachęcający wąwóz, w który wchodzimy, zachwyceni tym nieoczekiwanym widokiem. Docieramy do brzozowego lasku, mistycznego niemal, z umykającymi w mgnieniu oka cieniami i leśnymi postaciami. Niewiarygodne, jak mogą się zmieniać i krajobraz i atmosfera.

Gdy docieramy do drogi prowadzącej prosto do Glau, od czasu do czasu wydajemy gromkie okrzyki radości. Jeszcze nie widziałam w tych okolicach takiego zatrzęsienia kani. Ogromne kapelusze bieleją z każdej strony, a ich zapach i smak po usmażeniu natrętnie dokucza pobudzonym zmysłom.

Mijamy cmentarz mieszkańców Friedenstadt. Dopiero teraz zdajemy sobie sprawę, że odwiedzony wcześniej grób Józefa Weissenberga zupełnie nie pasuje ani do niego, ani do jego idei. Tutaj wszyscy są sobie równi i wszyscy mają małą kamienną płytę z wyrytym imieniem i nazwiskiem. Rządek bez ozdób, które w obliczu wieczności nie mają żadnego znaczenia. A jego tak wyróżniono, tak omurowano i jeszcze krzyczą, gdy postawi się niezdarnie krok.

Wędrujemy przez miasteczko obłupieni grzybowym skarbem, wyobrażając sobie czasy przedwojenne i powojenne. Miejsce apelowe, szkoła, piękne, duże budynki, które aż rwą się do życia. My też, szczególnie tego kulinarnego;-)

Zdjęcia (25)

Komentarze (5)