Geoblog.pl 
mamaMa Podróże Jestem w podróży...choćby tylko w głowie 2023 Aus dem letzten Zimmer - Theater Zentrifuge (Berlińskie teatry od A do Z)
mamaMa Podróże Jestem w podróży...choćby tylko w głowie 2023 Aus dem letzten Zimmer - Theater Zentrifuge (Berlińskie teatry od A do Z) 
2023
16
wrz
Aus dem letzten Zimmer - Theater Zentrifuge (Berlińskie teatry od A do Z)
Niemcy, Berlin
Przejechano 6833 km
Wejściowa brama porośnięta jest dzikim winem. Gdy nadejdzie prawdziwa jesień, musi być krwistoczerwona.
Między nagrobkami rozpięty jest sznur, na którym powiewa białe ubranie suszące się na słońcu. Idealne miejsce ekspozycji.
Naprzeciwko wejścia - Boho Haus, a pomiędzy nimi tętniące motoryzacyjnym życiem ulice. Gwar, miarowy szum, nieustanny ruch. Od życia oddzielają tylko metalowe sztachety.
Zagubiony brązowy miś z wyrwanym okiem. Pewnie zdobił jedną z płyt, a dziś nie wiadomo, gdzie jest jego miejsce. Zgubił właściciela podmuchem wiatru, brakiem obecności żywych, którzy go tu kiedyś przynieśli.
Głuchy dźwięk kontrabasu. Przeciągłe ruchy smyczka na strunach, jakby ten dźwięk wyrażał moment spotkania żywych z umarłymi.
Zamiast twarzy strzałka. Przesuwamy się w wyznaczonym kierunku.
Duszek z tkaniny, ubrania na drzewach, poezja, taniec, recytowane z przejęciem, ale i przymrużeniem oka teksty.
Sceną jest przestrzeń między nagrobnymi płytami. Krzaki panoszące się w tej oazie wielkomiejskiego świata, drzewa spokojnie toczące swój żywot w centrum niemieckiej stolicy.
Aktorzy niby na wyciągnięcie ręki, a jakby w malignie. Jakby ich nie było. Jakby oddali głosy tym, którzy tutaj są - ukryci pod kamieniem, pod garścią ziemi. Tym, którzy kiedyś byli częścią dobiegającego nas nieustannie szumu miasta.
Niby poważnie, ale lekko. Niby zaduma, ale wyzwalająca uśmiech i ulgę.
Teatr Zentrifuge to najstarsza wciąż istniejąca niezależna grupa teatralna, która powstała w 1969 roku w Berlinie Zachodnim jako stowarzyszenie pożytku publicznego. Pionierzy ruchu „Off-Theater” - teatru offowego z półprofesjonalnym i zmiennym zespołem. Teatr nie ma swojej siedziby, nie ma sceny. Ma za to tematy, które rozwiązują mu problem miejsca.
„Aus dem letzten Zimmer” („Z ostatniego pokoju”) to wyraz artystycznej niezależności, choreografia połączona z groteską i absurdem. Odwaga wystawiania spektaklu w miejscu zarezerwowanym dla ciszy, smutku i lęku.
Medytacja nad odchodzeniem, żałobą, bólem i ostatecznością. Czułość.
Ostatni pokój, w którym odchodzący człowiek podsumowuje swoje życie. Rzeczywistość miesza się z fikcją. Czym jest dla nas ten moment tuż przed ostatnim oddechem i ten tuż po, gdy nikt z nas nie wie, ale wielu wierzy i jest przekonanych?
Mieszanka tekstów między innymi Franza Kafki, Doris Dörrie, Eliasa Canettiego i Roberta Seethalera.
Mieszanka uczuć – artystyczne wzruszenia szybko ustępują miejsca osobistemu dławieniu w gardle, pamięci o tych, którzy odeszli, własnemu nieuchronnemu zmierzaniu do ostatniego pokoju.
Oby był taki lekki jak ten. Oby cmentarze mogły ożywać, jak ten.
Theater Zentrifuge
www.verwaltungshaus.berlin 
Między nagrobkami rozpięty jest sznur, na którym powiewa białe ubranie suszące się na słońcu. Idealne miejsce ekspozycji.
Naprzeciwko wejścia - Boho Haus, a pomiędzy nimi tętniące motoryzacyjnym życiem ulice. Gwar, miarowy szum, nieustanny ruch. Od życia oddzielają tylko metalowe sztachety.
Zagubiony brązowy miś z wyrwanym okiem. Pewnie zdobił jedną z płyt, a dziś nie wiadomo, gdzie jest jego miejsce. Zgubił właściciela podmuchem wiatru, brakiem obecności żywych, którzy go tu kiedyś przynieśli.
Głuchy dźwięk kontrabasu. Przeciągłe ruchy smyczka na strunach, jakby ten dźwięk wyrażał moment spotkania żywych z umarłymi.
Zamiast twarzy strzałka. Przesuwamy się w wyznaczonym kierunku.
Duszek z tkaniny, ubrania na drzewach, poezja, taniec, recytowane z przejęciem, ale i przymrużeniem oka teksty.
Sceną jest przestrzeń między nagrobnymi płytami. Krzaki panoszące się w tej oazie wielkomiejskiego świata, drzewa spokojnie toczące swój żywot w centrum niemieckiej stolicy.
Aktorzy niby na wyciągnięcie ręki, a jakby w malignie. Jakby ich nie było. Jakby oddali głosy tym, którzy tutaj są - ukryci pod kamieniem, pod garścią ziemi. Tym, którzy kiedyś byli częścią dobiegającego nas nieustannie szumu miasta.
Niby poważnie, ale lekko. Niby zaduma, ale wyzwalająca uśmiech i ulgę.
Teatr Zentrifuge to najstarsza wciąż istniejąca niezależna grupa teatralna, która powstała w 1969 roku w Berlinie Zachodnim jako stowarzyszenie pożytku publicznego. Pionierzy ruchu „Off-Theater” - teatru offowego z półprofesjonalnym i zmiennym zespołem. Teatr nie ma swojej siedziby, nie ma sceny. Ma za to tematy, które rozwiązują mu problem miejsca.
„Aus dem letzten Zimmer” („Z ostatniego pokoju”) to wyraz artystycznej niezależności, choreografia połączona z groteską i absurdem. Odwaga wystawiania spektaklu w miejscu zarezerwowanym dla ciszy, smutku i lęku.
Medytacja nad odchodzeniem, żałobą, bólem i ostatecznością. Czułość.
Ostatni pokój, w którym odchodzący człowiek podsumowuje swoje życie. Rzeczywistość miesza się z fikcją. Czym jest dla nas ten moment tuż przed ostatnim oddechem i ten tuż po, gdy nikt z nas nie wie, ale wielu wierzy i jest przekonanych?
Mieszanka tekstów między innymi Franza Kafki, Doris Dörrie, Eliasa Canettiego i Roberta Seethalera.
Mieszanka uczuć – artystyczne wzruszenia szybko ustępują miejsca osobistemu dławieniu w gardle, pamięci o tych, którzy odeszli, własnemu nieuchronnemu zmierzaniu do ostatniego pokoju.
Oby był taki lekki jak ten. Oby cmentarze mogły ożywać, jak ten.
Theater Zentrifuge
www.verwaltungshaus.berlin
Zdjęcia (14)
Komentarze (0)
Zasoby: 
47.621 
22.548 
1.147.315 
3.423 
